Uit-huis-kriebels

crosleycruiserVolgende maand begin ik aan mijn allereerste baan als HBO afgestudeerde, en waar bij veel mensen de kriebels al in de studententijd komen zijn ze bij mij nu dan ook écht gearriveerd. Jongens, ik wil uit huis.

Ik wilde al eerder uit huis, vooral nadat ik in Portugal drie maanden op mezelf woonde, maar omdat ik een nogal praktisch ingesteld mens ben vond ik het als student geld-technisch wel prima zo bij mijn ouders. De hogeschool was slechts een half uurtje met de trein van huis en ik zou niet met een torenhoge schuld komen te zitten. Kortom: Praktisch. Maar nu wordt alles anders. Ik ga fulltime werken, wat betekent dat ik een eigen huis kan financieren, en wat ook betekend dat mijn uit-huis-kriebels niet te houden zijn.

Tegenwoordig ben ik een stalker van de Amsterdamse woningbouw website en geloof ik er nog heilig in dat er kans is dat ik de gelukkige ben die als nummer één uit de loting komt voor een woning, net als de andere 3000 mensen die mee doen aan de loting. Nee, eigenlijk weet ik ook wel dat de gemiddelde wachttijd voor een sociale huurwoning in Amsterdam 15 jaar is, en dat dit waarschijnlijk geen grapje is. Maargoed, ik houd hoop. Want wat moet ik anders? Ik mag net niet meevaren op de vrije sector-boot en ook particulieren doen niet aan liefdadigheid (1000 euro huur voor een studio, pardon?!) (tips en contacten met hoge mannetjes van het vastgoed altijd welkom trouwens).

Maargoed, deze post ging over uit-huis-kriebels. Ik wil een huis. Om in te richten. Ik kan niet stoppen met mijn pinterestbord vullen met plaatjes. Ik wil mijn platen en mijn platenspeler op een prominente plek in huis. Ik wil een ronde tafel met verschillende stoelen er om heen. Ik wil een baby blauwe bank (de Ikea tv-reclame heeft me overtuigd). Ik wil allemaal van die verschillende lijstjes aan de muur. Ik wil een keuken vol roze gereedschap. Ik wil verdrinken in de cactussen. Jongens, ik wil uit huis.

Advertenties